دسته‌بندی باکس‌: رویدادهای کانون معماران معاصر

  • نمایشگاه یک‌روزه آثار منتخب دانشجویان دوره «ترسیمِ گذشته، تصورِ آینده»

    نمایشگاه یک‌روزه آثار منتخب دانشجویان دوره «ترسیمِ گذشته، تصورِ آینده»

    کانون معماران معاصر برگزار می‌کند:

    پویان روحی

    عسل کاویانی‌فر

    جمعه ۹ آذر ۱۴۰۳ | ساعت ۱۶ الی ۲۰

    دانشجویان:

    نیایش عزیز زاده

    کوثر غفوری نژاد

    نجمه جوهری

    آیین رودکی

    فرهاد رعیتی

    سینا طلایی

    پریسا اله دادی

    عرفان عطارپری

    مجتبی هوشنگیان شیرازی

    عارفه ثابت

    رابرت سومول در دیباچه‌ی کتاب ترسیم برای معماران می‌نویسد: “در زمانه‌ای که حرفه و آکادمی معماری، با شدت بسیار متوجه رابطه‌ی کارِ خود با واقعیت‌های اجتماعی، اقتصادی، و محیط‌ زیستی‌اند، ترسیم از آخرین کارهای غیرواقعی است که یک معمار می‌تواند به آن بپردازد. ترسیم که به آن، به شکل سرگرمی، نوستالژی، عرف، و یا حتی پدیده‌ای غیرضروری نگاه می‌شود، در بهترین حالت، به عنوان وسیله‌ای برای رسیدن به یک هدف دیده می‌شود و در بدترین حالت، به عنوان نشانه‌ی بی‌مسئولیتی «در برابرِ مسائل اجتماعی»زیر سوال می‌رود.” به باور سومول، نقش ترسیم در تولید معماری به ورطه‌ی فراموشی افتاده و در بهترین حالت، «به شکلی خنثی» به عنوان ابزاری برای بازنماییِ محصول نهایی به‌کار می‌رود.
    این دوره با مورد توجه قرار دادنِ این وضعیت، روی معماری ایران در دوران پس از ورودِ اسلام تمرکز، و به آثار معماریِ آن، به عنوان نقطه‌ی آغازی برای تولید ترسیم‌های معماری نگاه می‌کند. پیش‌فرضِ این دوره آن است که ترسیم، ابزاری خنثی برای بازنماییِ اثر پس از پایان مرحله‌ی طراحی نیست، بلکه ابزاری انتقادی و خلاق برای اندیشیدن و تولیدِ ایده‌های معماری است. در این دوره، تلاش بر آن است تا با کنار گذاشتنِ ترسیم به عنوانِ بازنمایی‌کننده‌ی محصول نهایی، کارکرد مولد و انتقادیِ آن مورد جست‌و‌جو قرار بگیرد. هدف آن است که این ترسیم‌ها، که نقطه‌ی آغاز حرکتِ خود را آثار معماری تاریخیِ ایران قرار می‌دهند، با فاصله گرفتن از وضع موجودِ هر اثر، آن را مورد بازاندیشی قرار بدهند، امکاناتش را پیش ببرند، و به آثار احتمالی و متفاوتِ دیگری برسند. به این ترتیب، ترسیم‌های تولیدشده، نه‌تنها آثار متفاوت و جدیدی هستند، بلکه ادراک متفاوتی نیز از آثار اولیه ایجاد می‌کنند.

    برای کسب اطلاعات بیشتر با شماره ۰۹۹۳۰۷۱۸۰۳۷ تماس حاصل فرمایید.
    @memaranmoaser
    ———

    حامیان کانون معماران معاصر
    خانه درسا
    شرکت جاباما
    شرکت ساین اکسپو

  • نمایشگاه آثار دانشجویان منتخب دوره دوم «فضا، شکل، معماری»

    نمایشگاه آثار دانشجویان منتخب دوره دوم «فضا، شکل، معماری»

    مدرسین: نیما نیان، رضوان کاشانی
    جمعه ۱۸ آبان ۱۴۰۳، ساعت ۱۶:۰۰

    «فضــا، شکــل، معمــاری» یک پــــروژه آموزشی است که در کانون معماران معاصر ایران برگزار می‌شود.

    «فضا، شکل، معماری» علاوه بر مفهوم معماری، به عنوان یک شخصیت-کاراکتر در فضای فیزیکی، رابطه انسان و فضا‌ی ذهن با معماری را نیز بررسی می‌کند؛ یعنی ایجاد یک ساختار فضایی؛ رسیدن به یک سازماندهی فضایی و فراهم آوردن امکان پیدایش معماری در فضای ذهن.

    آیا همانطور که انسان در فضای فیزیکی نیازمند معماری است، در فضای ذهنی نیز به معماری نیاز دارد؟ آیا معماری به عنوان یک زبان، می‌تواند ابزاری در راستای پرسش از «من» و سازماندهی آن باشد؟

    در این استودیو خاطره یا آنچه از یک رخداد در حافظه انسان به جای مانده، به عنوان برنامه معماری پذیرفته و از آن در راستای دست یافتن به ساختارها استفاده شده است.

    خاطراتی که با شخصیت و هویت هر فرد گره خورده است اکنون به معماری تبدیل و بدن‌مند شده‌اند؛ آن‌ها فضایی آزمودنی برای خود و دیگران ساخته‌اند.

    نمایشگاه پیش رو برآیند دومین دوره «فضا، شکل، معماری» به صورت حضوری و در محل «گالری وست» برگزار خواهد شد.

    آدرس: خیابان نوفل‌لوشاتو، خیابان هانری‌کوربن، پلاک شش، طبقه دوم.

    افتتاحیه: جمعه ۱۸ آبان ۱۴۰۳، ساعت ۱۶:۰۰
    روزهای نمایشگاه: ۱۸ تا ۲۱ آبان

    ساعت بازدید: ۱۹ و ۲۰ و ۲۱ آبان از ساعت ۱۶ الی ۲۰

    اینستاگرام: memaranmoaser


    حامیان کانون معماران معاصر:
    خانه درسا
    جاباما
    شرکت ساین‌اکسپو

    گزارش تصویری از نمایشگاه آثار دانشجویان منتخب دوره دوم «فضا، شکل، معماری» ۱۸ لغایت ۲۱ آبان ۱۴۰۳ گالری وست

    «فضا، شکل، معماری» دوره‌ای آموزشی-پژوهشی با تمرکز بر فضای ذهنی است. حاصل دوره دوم این استودیو، نمایشگاهی است از نه دانشجوی منتخب دوره (آیدا رستگار، نگین رستمی، هستی سعیدی، علی قنادی، سارا حسین‌زاده، کیمیا تقی‌پور، مهدیه مکی، روژین عسگریان و آنیسا قربان‌پور)؛ این نمایشگاه در روز ۱۸ آبان ۱۴۰۳ و با حضور جمعی از هنرمندان و معمارانی چون یاسر موسی‌پور، علیرضا تغابنی، سهیل قندیلی، رضا عابدینی، کاوه بذرافکن، امید نیکوکار… در گالری وست افتتاح شد.

    در این دوره، دانشجویان با استفاده از مفاهیم بنیادی معماری نظیر ساختار فضایی، سازماندهی فضایی و عناصر معماری، به تجربه‌ای از طراحی فضا به عنوان زبان پرسش و تأمل وارد شده‌اند . از طرفی آثار این استودیو سعی دارد تا به بررسی رابطه انسان با فضای ذهنی و چگونگی تبدیل آن به ساختارهای فضایی ملموس بپردازد. نیما نیان و رضوان کاشانی (مدرسان دوره)، این استودیو را بر این پرسش اساسی متمرکز ساخته‌اند که آیا انسان، همان‌طور که در فضای فیزیکی به معماری نیازمند است، در فضای ذهنی نیز نیازمند آن است؟ آیا معماری می‌تواند ابزاری برای تأمل در خود و سازماندهی این “من” ذهنی باشد؟ دانشجویان دوره با استفاده از خاطرات شخصی خود به عنوان ابزار تولید معماری تلاش کردند تا ساختارهایی فضایی و تجربه‌ای عینی و قابل لمس برای خود و دیگران بیافرینند.

    در این نمایشگاه، رندرها و ترسیم‌ها، در دو شکل متفاوت به بازنمایی پروژه‌ها می‌پردازند: ترسیم‌ها در رقابت با یکدیگر قرار می‌گیرند تا هر کدام جهان خود را در فاصله نزدیک‌تر با واقعیت ذهنی فرد در پروژه نهایی تصویر کنند و با ایجاد ساختاری خودمختار و منحصربه‌فرد در لایه‌های عمیق‌تری از مفاهیم ذهنی نفوذ کنند؛ در مقابل، رندرها به نوع دیگری از بازنمایی می‌پردازند که بی‌پروا از مفاهیم مستتر در ترسیم فاصله گرفته و به موازات قوانین پرسپکتیو را نیز به چالش می‌کشند. در این رندرها، نقطه دید ثابت باقی می‌ماند، اما مقیاس و موقعیت انسان در فضا به نحوی تغییر می‌کند که به بیننده این امکان را می‌دهد تا از چندین زاویه به صورت همزمان، فضا را تجربه کند. این نمایشگاه فرصتی است برای بررسی و تامل در چگونگی ارتباط یا پیوند دادن فضای ذهنی و فیزیکی از طریق ابزارهای بازنمایی و سازماندهی فضا در معماری.

    تصویر-نمایشگاه-دانشجویان-کانون-معماران2
    تصویر-نمایشگاه-دانشجویان-کانون-معماران1
    تصویر-نمایشگاه-دانشجویان-کانون-معماران3
  • نشست پنجم مربوطیت (فصل دوم)

    نشست پنجم مربوطیت (فصل دوم)

    بیتا فیاضی
    جمعه ۱۱ آبان ۱۴۰۳، ساعت ۱۸:۰۰

    بیتا فیاضی متولد ۱۳۴۱ در تهران است. او بیش از ۳۰ سال است که در فضای هنرهای تجسمی فعالیت دارد. همکاری با هنرمندان و اشخاص فعال در زمینه‌های مختلف و همینطور مشارکت با افراد بدون هیچگونه تجربه هنری از هر گروه سنی از جمله عملکرد هنری او در فضای تجسمی است.
    او در سال ۲۰۰۵ یکی از دو زن هنرمندی بود که با نوزادان طلایی و معلقش تحت عنوان “تقدیر” در پنجاه و یکمین بینال ونیز ایتالیا شرکت کرد. او جایزه‌ ویژه‌ ششمین دوسالانه‌ هنرهای سرامیک، موزه‌ هنرهای معاصر تهران و شرکت در چندین نمایشگاه گروهی و انفرادی در ایران و خارج از کشور را درکارنامه فعالیت هنری خود دارد.
    در نشست پنجم مربوطیت، از این هنرمند معاصر می‌پرسیم که، «چطور خود را به اینجا و اکنون، متصل می‌کند؟»


    رزرو جهت حضور در رویداد

    اینستاگرام: memaranmoaser


    حامیان کانون معماران معاصر:
    خانه درسا
    جاباما
    شرکت ساین‌اکسپو

    پوستر-نشست-مربوطیت-فصل-دوم-کانون-معماران-معاصر
  • نشست ششم ساختارهای ماسونری «معماری دست‌ساز»

    نشست ششم ساختارهای ماسونری «معماری دست‌ساز»

    از سلسله رویدادهای ساختارهای ماسونری
    جمعه ۴ آبان ۱۴۰۳، ساعت ۱۸:۰۰

    ارائه | Nripal Adhikary با حضور محمدرضا کارفر و پویا خزائلی

    کیوریتور | پویا خزائلی
    نگاهی به دستاوردها و چالش های این تکنیک در مواجه با مسائل امروز به نظر می‌آید که در آستانه فصل نوینی هستیم و مسائل امروز دنیا نیز یک معماری نوین را طلب می‌کند. خشکسالی، شکاف طبقاتی که بیش از پیش می‌شود، آلودگی محیط زیست و شاید ورای همه اینها کاهش ملموس کیفیت زندگی از مجموعه عواملی هستند که ما را به تأمل در معماری معاصر و جستجوی راه‌های نوین وا می‌دارد. در سلسله نشست‌های «ساختارهای ماسونری» از دریچه‌ای محدود اما بسیار مهم برای معماری، در جستجوی راه حل‌ها و یا نقاط گم‌شده‌ای هستیم که به معماری در پاسخ به این چالش‌ها معنی بخشد. این دریچه همان دریچه ساختار و مصالح است. در این روند پنج مسیر اصلی یعنی محیط طبیعی، اجتماع، اقتصاد، پیوند تاریخی و چگونگی طراحی در پاسخی معمارانه به آنها را بررسی می‌کنیم. این بررسی همواره در دو طیف تاریخی و معاصر در نشست‌ها پیش خواهد رفت تا مقایسه و یا پیوند آنها روشن کننده مسیرهای نوینی و یا آشکارکننده نقاط تاریک امروز معماری ما باشد.

    انریپال آدهیکاری فارغ‌التحصیل City College نیویورک است. او در سال ۲۰۰۷ ABARI  را تأسیس کرد تا متریال سنتی مانند بامبو و خاک را در زمینه معماری معاصر بازسازی کند. زمانی که زلزله آوریل ۲۰۱۵ در نپال رخ داد، تمامی سازه‌های او بدون آسیب باقی ماندند، از جمله دو ساختمانی که در مرکز زلزله ساخته شده بودند. در پنج سال گذشته، او سازه‌های بسیاری از جمله مدارس دولتی، کتابخانه‌ها، مراکز اجتماعی، خانه‌ها و هتل‌های لوکس ساخته است.

    یکی از بزرگترین دستاوردهای او، احیای شهرت جدیدی برای هنر ساختمان‌سازی در حال انقراض بوده است. پیش از زلزله، مردم بامبو و خاک را ضعیف و قدیمی می‌دانستند، درحالیکه اکنون ساختمان‌های او در مناطق شهری اصلی نپال در حال احداث هستند.

    او کشاورزان را برای کاشت بامبو در سواحل رودخانه‌های چیتوان بسیج کرده است، که علاوه بر بازسازی زمین، درآمدی از طریق فرصت‌های مختلف صنایع دستی فراهم می‌کند. او در دانشگاه کاتماندو تدریس می‌کند و صدها معمار و صنعتگر را آموزش داده است. وی یکی از فینالیست‌های جایزه معماران نوظهور Architectural Review  در سال ۲۰۱۸ بود.

    رزرو جهت حضور در رویداد

    اینستاگرام: memaranmoaser


    حامیان کانون معماران معاصر:
    خانه درسا
    شرکت سفرهای علی‌بابا
    شرکت ساین‌اکسپو

  • نشست پنجم میزِ قرمز

    نشست پنجم میزِ قرمز

    از سلسله رویدادهای برگزیدگان نامسابقه قرمز ۱۴۰۲

    جمعه ۲۷ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۱۸:۰۰

    تصویر-پوستر-نشست-پنجم-میز-قرمز-کانون-معماران-معاصر

    ارائه | سولماز تاتاری، احسان توسلی
    دفتر معماری ازنو
    ‌‎میزبان | علیرضا تغابنی


    قرمز، هر ساله بیست اثر تجربه‌گرا را ارج‌گذاری می‌کند و سه‌گانه‌ی سؤال، مسیر، اثر را در آنها مورد بررسی قرار می‌دهد. اما آثار تجربه‌گرا محصول تفکر و فرایندی است که در تجربه زیست حرفه‌ای و حتی شخصی معمار شکل گرفته‌اند. بازنمایی این روند می‌تواند به تدریج الگوهایی را برای تجربه‌گرایی تصویر کند.
    با این رویکرد، سری رویدادهایی را برگزار خواهیم کرد با نام “میز قرمز”. میز قرمز به پرده برداری از تجربه معمار- و نه یک پروژه‌ی خاص – در مسیر تجربه‌گرایی می‌پردازد. روایت زیست حرفه‌ای معمار یا یک “کارگاهِ باز” برای منتخبین نامسابقه ۱۴۰۲.
    معماران آثار برگزیده، در قصه‌ی حرفه‌ای و فکری خود چه راهی را پیموده‌اند؟ به بیان دیگر، آیا دفاتر خودْ پروژه‌ای برای معماران‌شان بوده‌اند؟ پروژه‌ی فکری این دفاتر چیست؟ جهان‌بینی حرفه‌ای معمار چیست و با چه ساز و کار معرفتی‌ای به زبان پروژه‌ها ترجمه می‌شود؟ با کدام روش‌شناسی؟
    به زبان جمع‌بندی، سه‌گانه‌ی “سؤال، مسیر، اثر” در آثار برگزیده قرمز، اگر دچار دگرگونی‌ای از جنس “پروژه‌ی فکری، سیر فکری و بایگانی فکری” شود، چگونه صورت‌بندی است؟
    میز قرمز بهانه ای برای استمرار گفت‌وگو بر بستر گفتمان معماری معاصر ایران است. گفت‌وگوهایی با حضور معماران و مخاطبان، به میزبانی یک تحلیلگر آثار معماری.

    رزرو جهت حضور در رویداد

    اینستاگرام: memaranmoaser


    حامیان کانون معماران معاصر:
    خانه درسا
    شرکت سفرهای علی‌بابا
    شرکت ساین‌اکسپو

  • نشست چهارم از سلسله نشست‌های «کاریز» با کامران دیبا

    نشست چهارم از سلسله نشست‌های «کاریز» با کامران دیبا

    کانون معماران معاصر، برگزار شده در ۲۰ مهر ۱۴۰۳

    «کاریز» عنوان سلسله نشست‌هایی در کانون معماران معاصر است که برمبنای گفتگوهای میان نسلی و ارج نهادن به فعالیت معماران معاصر ایران طراحی شده است. معمارانی که اکنون به عنوان پیشکسوتان این حوزه محسوب می‌شوند و اغلب طراحی آثارشان را در دهه‌های ۴۰ تا ۶۰ شمسی به ثمر رسانده‌اند. این سلسله نشست‌ها با هدایت سام گیوراد و نگار منصوری، در محل کانون معماران معاصر برگزار می‌گردد. در نشست اول «کمال کمونه»، در نشست دوم «بهرام فریور صدری» و در نشست سوم «جهانگیر درویش» میهمان کاریز بودند.

    نشست چهارم از سلسله نشست‌های کاریز، در تاریخ ۲۰ مهر ۱۴۰۳ با حضور کامران دیبا، معمار برجسته و شناخته‌شده کشور، در محل کانون معماران معاصر برگزار شد. این رویداد با استقبال چشمگیر معماران، هنرمندان و دانشجویان معماری همراه بود. حضور دیبا در این نشست فرصتی ارزشمند برای علاقه‌مندان به معماری و هنر فراهم آورد تا از تجربیات و دیدگاه‌های این معمار سرشناس بهره‌مند شوند.

    تصویر-اول-نشست-چهارم-کاریز-کانون-معماران-معاصر
    تصویر-دوم-نشست-چهارم-کاریز-کانون-معماران-معاصر
    تصویر-سوم-نشست-چهارم-کاریز-کانون-معماران-معاصر

    در بخش آغازین این رویداد، ویدئویی با نگاه به پیشینه خانوادگی کامران دیبا و مراحل مختلف زندگی او از کودکی تا بزرگسالی به نمایش درآمد. این ویدئو تلاش داشت تا نگاهی عمیق‌تر به زمینه‌های شکل‌گیری شخصیت و مسیر حرفه‌ای این معمار برجسته بیاندازد و چگونگی تأثیر محیط و تجربیات زندگی بر اندیشه و سبک او را به تصویر بکشد.

    در بخش دوم رویداد، بهرام دبیری، نقاش برجسته معاصر، به بررسی آثار کامران دیبا، موزه هنرهای معاصر و آرشیو ارزشمند آن پرداخت. دبیری بر نقش حیاتی این موزه و آرشیو آن در تربیت و پرورش نسل جدیدی از هنرمندان تأکید کرد و به تأثیر این آثار بر مسیر هنری آنان اشاره نمود. او همچنین به تمایل دیبا برای انتخاب پروژه‌های عمومی پرداخت؛ جایی که اثرگذاری این پروژه‌ها تنها محدود به نخبگان نبود، بلکه بر بخش بزرگی از جامعه و توده‌های مردم نیز تأثیرات عمیقی داشت.

    در ادامه، ویدئویی از مجموعه مصاحبه‌های کانون معماران معاصر پخش شد که در آن بیژن شافعی، معمار و محقق معاصر؛ حسین جاجرمی، جامعه‌شناس و استاد دانشگاه تهران؛ و هومن طالبی، معمار معاصر ایرانی، از دیدگاه‌های خود به بررسی آثار و تأثیرات دیبا پرداختند. هر یک از این شخصیت‌ها بر اهمیت دیبا و پروژه‌های او در شکل‌دهی به فضای معماری و فرهنگی ایران تأکید کردند.

    سپس ویدئویی به نمایش درآمد که شش اثر شاخص کامران دیبا، شامل نمازخانه پارک لاله، پارک شفق، موزه هنرهای معاصر، مسجد دانشگاه جندی‌شاپور، ساختمان اداری دانشگاه جندی‌شاپور، فرهنگسرای نیاوران و شهر جدید شوشتر را به تفصیل مرور و تحلیل کرد. این آثار نه تنها از منظر معماری، بلکه از دیدگاه اجتماعی نیز مورد بررسی قرار گرفتند.

    در بخش چهارم، سعید خاقانی، استاد پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران، به تحلیل آثار ساخته‌شده و ساخته‌نشده‌ی دیبا پرداخت. او تأکید کرد که این آثار نه تنها بر توده‌ی مردم و سیمای شهرها، بلکه بر دانشجویان و معماران نسل‌های بعدی نیز تأثیر عمیقی گذاشته است. خاقانی همچنین به تأثیرات بین‌رشته‌ای (برون‌دیسیپلینی) آثار دیبا اشاره کرد و بر اهمیت این تأثیرات در گستره‌ای فراتر از معماری تأکید نمود.

    در بخش پایانی نشست، کامران دیبا با ارائه‌ی سخنانی جامع پیرامون پروژه‌های خود و وضعیت کنونی آن‌ها، بحث خود را آغاز کرد. او با تأکید بر شرایط سیاسی، اجتماعی و اقتصادی دهه ۱۳۴۰ تا ۱۳۵۰، به اهمیت آن دوران در شکل‌گیری پروژه‌های خود اشاره کرد. دیبا با نگاهی به نیازهای زیرساختی و معماری کشور در آن زمان، روند طراحی و اجرای پروژه‌هایش را شرح داد و به همکاری‌های خود با معماران داخلی و خارجی، چه به عنوان تیم طراحی دفتر خود و چه به عنوان مشاورین همراه، پرداخت.

    دیبا همچنین به روند شکل‌گیری هر یک از پروژه‌ها اشاره کرد و بر اهمیت حفظ و نگهداری آن‌ها تأکید داشت. او با حسرت از دو پروژه‌ی ساخته‌نشده‌ی خود، یکی پارکی در تبریز و دیگری در تهران، یاد کرد و ناتمام ماندن این پروژه‌ها را از جمله افسوس‌های عمر حرفه‌ای خود عنوان نمود. در انتهای نشست، حضار پرسش‌هایی مطرح کردند و به گفت‌وگو با دیبا پرداختند، که این بخش به تبادل نظرهای جذاب و آموزنده‌ای ختم شد. نشست بعدی این رویداد در اسفندماه برگزار خواهد شد.