نمایش انفرادی بهمن محمدی در زیرزمین دستان
۲۷ شهریور تا ۱۸ مهر ۱۴۰۵
زیرزمین دستان با افتخار گشایش نمایشگاه انفرادی بهمن محمدی با عنوان «به سلامتی» را اعلام می‌کند. این نمایش از تاریخ ۲۷ شهریور تا ۱۸ مهر ۱۴۰۵ برپا خواهد بود.
مجموعه‌ی جدید بهمن محمدی از مرور عکس‌ها و خاطرات مهمانی‌ها و دورهمی‌هایی شکل گرفته است که در دوره‌ای از دوری از تهران ثبت شده بودند. آنچه در ابتدا برای او به‌صورت تصاویری از شادی جمعی و لحظات گذرا ظاهر می‌شد، به‌تدریج با تجربه‌ای از تعلیق، دورشدن از خانه و ناپایداری زندگی پیوند خورد. در این مجموعه، مهمانی و سرخوشی نه صرفاً به‌عنوان موضوع، بلکه به‌مثابه‌ی وضعیتی برای تجربه‌ی شدیدتر زندگی ظاهر می‌شوند؛ وضعیتی که در آن تنهایی حتی در میان جمع نیز حضوری پررنگ دارد. این تغییر در زبان تصویری آثار نیز دیده می‌شود: سکوت و خلوت مجموعه‌ی پیشین جای خود را به تراکم فیگورها، حرکت و هیاهوی جمع داده است. با این حال، محمدی همچنان موضوع را تابع تصویر می‌داند و می‌کوشد معنا را به روایتی قطعی محدود نکند. فیگورها از عکس‌های شخصی، آرشیو دوستان، تصاویر ناشناس، تماس‌های تصویری و گاه مدل زنده می‌آیند، اما در فرایند نقاشی، با حذف برخی جزئیات و تغییر و اعوجاج فرم‌ها، به‌تدریج از زمینه‌ی اولیه‌ی خود فاصله می‌گیرند. در این مجموعه اکریلیک نسبت به رنگ‌روغن جایگاه پررنگ‌تری یافته و امکان اجرای سریع‌تر و آزادانه‌تر را فراهم کرده است؛ به‌ویژه در آثار بزرگ‌تر، لایه‌گذاری، بازگشت مکرر به بخش‌های مختلف تصویر و قلم‌گذاری‌های آزادتر و گاه شتاب‌زده به بخشی از فرایند ساخت اثر تبدیل شده‌اند و بر تحرک و بی‌قراری فضای نقاشی‌ها می‌افزایندهمین منطق در فضای نمایش نیز امتداد پیدا می‌کند. چیدمان نمایشگاه تلاشی برای بازسازی صحنه‌های نقاشی یا تصویرسازی یک روایت مشخص نیست؛ بلکه نظمی دیگر در اطراف آثار می‌سازد. دیوارهای زرد، پنجره‌های پوشانده‌شده، ریسه‌هایی که از نظم معمول خود فاصله گرفته‌اند و فرم‌های گچیِ شبیه کیک‌های فروریخته، همگی عناصری آشنا را وارد فضایی می‌کنند که در آن جایگاه و نسبت معمول اشیا تغییر کرده است. فضای گالری همچنان قابل‌شناسایی باقی می‌ماند، اما رابطه‌ی میان اشیا، معماری و آثار از نظم آشنای خود فاصله می‌گیرد. به این ترتیب، نقاشی‌ها و فضای نمایش نه در مقام توضیح یکدیگر، بلکه به‌عنوان دو نظم مستقل و هم‌زمان در برابر یکدیگر قرار می‌گیرند؛ دو ساختار که هرکدام از عناصر آشنا استفاده می‌کنند، اما روابط میان آن‌ها را از نو می‌چینند.
بهمن محمدی (م. ۱۳۶۳، همدان، ایران) نقاش و دانش‌آموخته‌ی رشته‌ی نقاشی در دانشگاه شاهد و مقطع کارشناسی ارشد نقاشی در دانشگاه تهران است. در آثار او، فیگور انسانی و پرسش‌هایی پیرامون زیست انسان، از تولد و تربیت تا روابط اجتماعی، تنهایی، تکامل و نسبت میان امر زیستی و امر اجتماعی، جایگاهی محوری دارند. فعالیت محمدی میان نقاشی فیگوراتیو و پروژه‌های پژوهش‌محور با رسانه‌هایی چون طراحی، کاغذ عکاسی، چوب، پارچه و چیدمان در حرکت بوده است. آخرین نمایشگاه انفرادی محمدی «کناره» (۱۴۰۱) در زیرزمین دستان برگزار شد. او پیش‌تر نمایشگاه‌های انفرادی «بیرون از این اتاق خالی» (۱۳۹۴) در گالری ماه، «ترک جو» (۱۳۹۰) و «آب‌پاشی» (۱۳۸۹) در گالری هما و «مادر و کودک» (۱۳۸۶) در گالری آریا داشته است. آثار او همچنین در نمایشگاه‌های گروهی متعددی در ایران و خارج از ایران، از جمله «Out of Sight, Beyond Touch» در Center for Book Arts، New York (۲۰۲۱) و «Field Meeting Take ۶: Thinking Collection» در Warehouse ۴۷، Alserkal Avenue، Dubai (۲۰۱۹) به نمایش درآمده‌اند. محمدی همچنین به نمایندگی از گالری دستان در Asia Now، Paris (۲۰۲۱) و Art Dubai (۲۰۲۳) حضور داشته است. او در سال ۱۳۸۳ در بخش رئالیسم و هایپررئالیسم مرکز فرهنگی نیاوران برگزیده شد، در سال ۱۳۸۵ جایزه‌ی ویژه‌ی جشنواره‌ی دامون‌فر را دریافت کرد و در سال ۱۳۸۷ برنده‌ی هفتمین دوسالانه‌ی نقاشی معاصر شد.