هیچ چیز شخصی نیست

نگار قربانی

نی‌کیتا تریوشین[1]، عکاس ساکن برلین، در مجموعه‌ی «هیچ‌چیز شخصی نیست – پشت‌صحنه‌ی جنگ» جهانی را به تصویر می‌کشد که در آن مرگ و تجارت به شکلی پیچیده در هم آمیخته‌اند. از سال ۲۰۱۶، او با سفر به شانزده نمایشگاه تسلیحاتی در چهارده کشور، با نگاهی طنزآمیز و انتقادی به پشت پرده‌ی صنعت تسلیحات جهانی می‌پردازد.

«هیچ‌چیز شخصی نیست» پشت‌صحنه جنگی را نشان می‌دهد که کاملاً در تضاد با میدان جنگ است: یک زمین‌بازی بزرگ‌سالان با غرفه‌های پرزرق‌وبرق، شراب‌های فاخر و سلاح‌های براق را در کنار مانکن‌های بی‌جان به تصویر می‌کشد و عملیات جنگی را در محیطی مصنوعی در برابر تریبونی مملو از مهمان‌های رده‌بالا، سران کشورها، ژنرال‌ها و تاجران به نمایش درمی‌آورد.  تریوشین با استفاده از رنگ‌های اشباع شده، نور تند فلاش‌ها و زوایای نامتعارف و غیرمنتظره، تصاویری خلق می‌کند که در عین طنزآمیز بودن، شوم و آزاردهنده‌اند. استفاده از فلاش دوربین و رنگ‌های اشباع‌شده، تصاویری پرجنب‌وجوش و تقریباً سوررئال خلق می‌کند. این تصاویر سوررئال تضاد بین فضای نمایشگاه‌های تجاری پر زرق‌وبرق و محصولاتشان را به نمایش می‌گذارد. تریوشین با نمایش ‌ندادن عمدی چهره‌ها به‌جای اشاره به شخصی خاص، کل سیستم تجارت تسلیحات را زیر ذره‌بین قرار می‌دهد، و با این کار فاصله‌ای بین بیننده و سوژه ایجاد می‌کند. او می‌گوید «من عمداً چهره‌ی تاجران را نشان نمی‌دهم. قصد ندارم همه چیز را به یک فرد خاص نسبت دهم.» حذف عمدی چهره‌ها، حس بی‌شخصیتی را تقویت می‌کند و از نظر زیبایی‌شناختی نیز انتخابی جذاب است، همچنین مفهوم‌ بی‌چهره بودن صنعت جنگ را منتقل می‌کند.                                                                                                                                                                                                                                                                                           تریوشین ما را به تماشای واقعیتی دعوت می‌کند که اغلب از دید پنهان می‌ماند؛ صنعتی بی‌چهره و بی‌رحم که مرگ را در قالب کالایی لوکس عرضه می‌کند. مجموعه‌ی او تلاشی است برای برانگیختن پرسش در ذهن مخاطب؛ پرسش درباره‌ی جایگاه اخلاق در جهانی که مرز بین خشونت و نمایش، هر روز کم‌رنگ‌تر می‌شود. در این میان تریوشین پاسخی قطعی ارائه نمی‌دهد، بلکه فرصتی برای تأمل و بازنگری پیش روی ما می‌گذارد.

در نهایت، «هیچ‌چیز شخصی نیست» تنها مجموعه‌ای از عکس‌های مستند نیست، بلکه بازنمایی تصویری از جهان معاصر است؛ جهانی که جنگ در سالن‌های نورانی و شیک نمایشگاه‌ها طراحی می‌شود. این مجموعه ما را با جهانی مواجه می‌کند که در آن مرز میان نمایش و واقعیت و همینطور تجارت و خشونت، بیش از هر زمان دیگری درهم‌تنیده است.


[1] متولد ۱۹۸۶، روسیه

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *