«نخل‌ها ایستاده می‌میرند»

جاسم غضبان‌پور حدود پنجاه سال است که عکاسی می‌کند، از ده سالگی تا امروز. حاصل این گشت‌و‌گذار، به تصویر کشیدن آن چیزی‌ست که بر او و مهم‌تر از آن بر همه‌ی ما گذشته است. او تاریخ عمدتاً تلخ معاصر ما را پیش رویمان می‌گذارد و به حافظه‌ی ما شکل می‌دهد. تعهدش نه به سیاست که به خودش است. با دوربین می‌بیند و مدام مشق می‌نویسد.