دیوید هاکنی، نامدارترین و بیتردید یکی از تأثیرگذارترین هنرمندان معاصر، در ۸۸ سالگی چشم از جهان فروبست. او که به گفتهی خودش «همیشه میخواست بیشتر و بیشتر ببیند»، از سالهای نوجوانی تا واپسین روزهای زندگی، جهان را با کنجکاوی و اشتیاقی پایانناپذیر نگریست و آن را در هزاران اثر، با طیفی گسترده از شیوهها و زبانهای بصری بازآفرید.
برای چندین نسل از هنرمندان و مخاطبان هنر، نگاه هاکنی به جهان ــ نگاهی سرشار از رنگ، وضوح، شوخطبعی و شگفتی ــ چنان آشنا و دوستداشتنی شده بود که خبر درگذشتش موجی از اندوه و فقدان را در سراسر جهان هنر برانگیخت. با این حال، هاکنی تنها یک نقاش برجسته نبود؛ او پژوهشگری جدی و صاحبنظر در تاریخ هنر، ادراک بصری و ماهیت تصویر نیز به شمار میرفت. از همین رو، پشت ظاهر روشن، بیواسطه و اغلب فریبندهی آثارش، دانشی عمیق از سنتهای تصویری، تاریخ بازنمایی و تجربهورزیهای مداوم نهفته است؛ دانشی که شناخت آن برای فهم جایگاه و مسیر هنری او اهمیت فراوان دارد.
در «حرفه: هنرمند»، طی سالهای گذشته مجموعهای از مقالات، ترجمهها، گفتوگوها و یادداشتها را به آثار و اندیشههای هاکنی اختصاص دادهایم؛ نوشتههایی که هر یک از زاویهای متفاوت به جهان بصری او نزدیک میشوند. در این صفحه نیز با مرور گزیدهای از آثارش، بار دیگر به تماشای نگاه منحصربهفرد هنرمندی مینشینیم که بیش از هر چیز، ما را به دیدن دوبارهی جهان دعوت میکرد.
«من چیزی را نقاشی میکنم که میبینم، نه چیزی که میدانم.»
«وقتی به چیزی نگاه میکنی، هرگز نمیتوانی کاملاً مطمئن باشی که آن را بهدرستی میبینی.»
